Każdy, kto pracuje do późnej nocy zna to poranne uczucie, kiedy na zadane nam pytanie musimy dłuższą chwilę się zastanowić.

Takie coś spotkało mnie właśnie dzisiaj rano. Zaparkowałem swoje auto na parkingu koło pałacu. Tuż obok stał jakiś autobus, koło którego przechodziłem obojętnie. Nagle zaczepił mnie mężczyzna wysiadający z tego pojazdu. - Przepraszam, jesteśmy tutaj przejazdem, czy nie wie pan o której otwierają muzeum? - zapytał.

Mój jeszcze zaspany umysł nie wskoczył na swoje miejsce więc dopytuję: - Przepraszam, co otwierają? Mężczyzna powtórzył pytanie. Jakie było jego zdziwienie, jak w odpowiedzi usłyszał ode mnie, że niestety w naszym pięknym pałacu, perle Lubelszczyzny, jak go niektórzy nazywają nie ma czegoś takiego jak muzeum. Jest za to sąd, biblioteka i szkoła muzyczna. Starszy Pan podziękował i głośno krzyknął do rozproszonej wokół grupy: - Nie rozchodzić się! Wsiadamy i odjeżdżamy.

Na ten donośny okrzyk na mojej twarzy zarysował się smutek i zarazem wstyd. Smutek - bo Radzyń jak na razie nie przyciąga do siebie turystów, a wstyd? Sami myślę, że wiecie co chcę przez to powiedzieć. Mam cichą nadzieję, że moje oba uczucia, już niebawem zamienią się w radość i dumę.

Zainteresowanych odsyłam do artykułu, który publikowaliśmy kilka miesięcy temu: Co zrobić z radzyńskim pałacem? Jest koncepcja zagospodarowania! - CZYTAJ